“Mabuhay ayon sa Espiritu”—ang pangaral na ito ay kapwa magbibigay sigla at paghamon sa atin sa ngayon. Lahat tayo ay naghahangad na lumago sa ating ugnayan sa Diyos at mabuhay ng matagumpay na pamumuhay laban sa kasalanan. Gayon pa man, paano natin isasagawa ang mga ito? Ang mga isyu tungkol dito ay binigyang pansin ni Apostol Pablo ayon sa kanyang sulat sa mga taga Galacia.

Napag-alaman ni Pablo na may mga bulaang guro na nakapasok sa iglesia ng mga taga Galacia, na inuusisa ang karapatan niya bilang Apostol at siya raw ay nagtuturo alinsunod sa mga aral ng kautusan ng Hudyo at kaugalian nila upang maging Kristiyano at makatiyak sa kanilang kaligtasan. Ang mga katuruaang ito ay salungat sa ebanghelyo ni Pablo at ng mga iba pang Apostol na nangaral. Si Pablo ay sumulat upang salungatin ang ganitong maling katuruan na nakapasok sa iglesia ng mga taga Galacia at siya ay nagsusumamo na ang kanilang ugnayan sa Diyos ay ituon lamang kay Cristo, at pagkakaroon ng tiwala sa Kanyang ginawa.

Si Pablo ay labis na nababahala sa kalagayan ng nagsisimula pa lang na iglesia, gayun din ang kanyang pagkabigo dahil sa kawalan nila ng kaalaman sa mga pangyayari. Alam niya na ang mga maling ebanghelyo kapag di nabantayan ay ikapapahamak ang buhay ng iglesia na bago pa lang nagsisimula. Ang ganitong uri ng pagpapaliwanag ni Pablo ay makabuluhan pa rin maging sa ating panahon ngayon: Kung ano ang ibig sabihin ng isang Kristiyano at kung papaano ito isapamumuhay.

Sa paghahangad natin sa Diyos nitong panahon ng ating panalangin at pag-aayuno, nawa’y maintindihan natin ng husto ang mensahe ng ebanghelyo ni Cristo na nagbibigay laya, at matutunan natin ang ibig sabihin ng pamumuhay ayon sa Espiritu at mamunga ng tunay na malaya at taglay ang biyaya ng Diyos sa ating buhay.

Ang mabuhay ayon sa Espiritu ay nagmumula sa tamang pang-unawa sa ebanghelyo. Sa iglesia ng mga taga Galacia, may mga tao doon na nagtuturo ng ibang mensahe liban sa mensaheng ipinahayag ni Pablo. Sila ay nagtuturo na ang kaligtasan ay paniniwala kay Jesus at pagsunod sa kautusan ng mga Hudyo at mga kaugalian. Kung sa bagay, ang katuruaan na ito ay mukhang tama naman, parang katanggap-tanggap, ngunit para kay Pablo isa itong kalapastanganan ng ebanghelyo ni Cristo. Sa tototo lang, kanyang pinagtibay na ang ebanghelyo na ito ay “walang kwenta o walang katuturan” at siya ay nagbabala na ang pagtiwala dito ay magdudulot ng “habang buhay na paghahatol.”

Kaya, ano na ngayon ang ebanghelyo? Ang salitang “ebanghelyo” ay nangangahulugan na magandang balita—sa kasong ito ay, ang kapanganakan ni Jesus, buhay, kamatayan, paglilibing, at muling pagkabuhay. Nangangahulugan lamang na ang ebanghelyo ay may kinalaman sa mga makasaysayang naganap sa nakaraang pangyayari. Salungat sa mga maling aral na itinuturo ng mga bulaang tagapagturo, ipinahayag ni Pablo na ang ebanghelyo ay WALANG KINALAMAN sa pagsunod sa kautusan ngunit ito ay may kinalaman sa pagtanggap at paniniwala sa balitang ginawa ni Jesus. Ang ebanghelyo ay ipinakikita ang pagkakaiba ng Kristiyanismo sa ibang relihiyon: ang turo ng relihiyon ay “GAWIN MO ITO” at ang turo ng Kristiyanismo ay “GAWA NA ‘TO!”

At pati, itong balita ay maganda. Madalas na maganda ang balita lalu na kung naiintindihan mo kung gaano kasaklap ang masamang balita. Pagpapaliwanag ni Pablo ay ito: Kaya ba nating magampanan ang hinihingi ng pagiging banal at pagiging walang kapintasan? Kung kaya pala nating bunuin ang pagiging matuwid sa harap ng Diyos sa pamamagitan ng ating sariling pagsusumikap, bakit kailangan pa ni Jesus mamatay? Ang totoo niyan ay di natin kaya; iyan ang masamang balita na walang umabot sa pamantayan ng Diyos. Ang magandang balita ay si Jesus ay kaya Niya. At nagawa N’ya nga! Purihin ang Diyos na naghahatid sa atin ng kaligtasan at kalayaan!

Ano ang mangyayari kapag naniwala tayo sa ebanghelyo? Si Pablo ay piniling gumamit ng salitang alinsunod sa batas upang isalarawan ang ating katayuan kay Cristo: “pinawalang-sala.” Ang sinumang pinawalang sala ay ipinahayag na matuwid. Bago pa man tayo maniwala sa ebanghelyo, ang ating kalagayan sa harapan ng Diyos ay kasumpa-sumpa. Subalit sa sandaling tayo ay nagtiwala sa ginawang pagtubos sa atin ni Cristo, dali tayong inihahayag na “WALANG SALA” na para tayong di nagkasala! Ang ating mga kasalanan ay na kay Cristo na at hinusgahan na sa krus, ang Kanyang katuwiran ay ating karangalan at napasa sa atin.

Ito rin ang dahilan bakit ipanahayag ni Pablo: “Di na ako ang nabububuhay, si Cristo na ang nabubuhay sa akin!” Ang ebanghelyo ay di lamang magandang balita ukol sa nakaraang pangyayari, ito ay katayuan natin sa kasalukuyan sa pananalig kay Cristo. Kay Cristo, tayo ay matuwid. Sa Kanya, tayo ay tinanggap. Sa Kanya, tayo ay malaya, Ang ating pagkakilanlan ay sa buhay ni Cristo sa Kanyang pagkamatay at sa Kanyang muling pagka-buhay. Kapag tayo ay tiningnan ng Diyos, hindi na Niya nakikita ang ating kasamaan—nakikita Niya si Jesus sa atin na walang kapintasan. Kahit na ang kasamaan natin ay di natin lubusang nakikita, mahal tayo ng Diyos nang higit pa sa ating pinaniniwalaan. Sa totoo lang, mahal tayo ng Diyos na parang tayo ang nabuhay para kay Jesus na walang sala.

Nangangahulugan ba ito na patuloy tayong magkakasala? Hindi na maarari yan! Ang biyaya ng Diyos ang pinakamainam na sa higit nating pagtanggap sa ebanghelyo na nag-uumapaw sa ating puso, higit pa itong mag-uudyok sa atin na ipamuhay ito. Ang ating mga “galaw ay ayon sa katotohanan ng ebanghelyo.” Ang ating sigla na magkasala ay lalaho na ng tuluyan. Tayo ay makapamumuhay nang may kabanalan, hindi upang magpakitang gilas sa Diyos, subalit, dahil ito na ang ating pagkakakilanlan kay Cristo. Gugustuhin nating makilala ng ating mga mahal sa buhay si Cristo tulad natin. Tunay nga na wala tayong magagawa kundi ang ibigay sa Kanya lahat—Siya na nagligtas sa atin, nagmahal at nag-alay ng Kanyang sarili para sa ating lahat.

“Paano ba natin ipamumuhay ang buhay Kristiano?” Ito ang pinakabuod ng kontrobersiya sa mga taga Galacia, at si Apostol Pablo ay di nag-alinlangan na pagsabihan ang mga tao dito upang linawin na ang pamumuhay sa Espiritu ay ang walang patid na pamumuhay na may pananalig sa ginawa ni Cristo, at pagpapaalala sa ating sarili na ang ebanghelyo ay kapangyarihan ng Diyos, hindi lamang para sa ating kaligtasan, pati na rin sa pagbabago, pagpapabanal, at paglago pang espirituwal.

Gayon man, sumasang-ayon man tayo sa isang kaisipan na tanging ang ebanghelyo ang siyang maaring makakapagpabago sa atin tulad ng mga taga Galacia, posibleng magsimula tayo sa pananalig ngunit susubukang makamtan ang kabanalan sa laman. Maari nating sabihin na, “Salamat sa Diyos, ako ay naligtas. Ako na lang ang mag-aayos ng sarili ko. Marami ka ng nagawa para sa akin, ngayon, ito na ang pagkakataon ko na gumawa para sa Iyo.” Ginagawa natin ang lahat na naaayon sa Kanyang sakripisyo. Ginagawa natin ang dapat—pagbabasa ng Bibliya, paglayo sa tukso, pagmamahal, pag-aayuno, at pananalangin—lahat ng ito ay kaanya-anyaya at katanggap-tanggap sa Diyos at sa iba. Sa bandang huli, sa ating palagay, tinutulungan ng Diyos ang mga tumutulong sa kanilang sarili.

Gayon man, ang ebanghelyo ay magandang balita dahil hindi natin kakayaning tulungan ang ating sarili. Maari lamang nating ipamuhay ang ating buhay Kristiyano kung paano natin ito sinimulan—yan ay ang pagkakaroon ng tiwala at yaman na na kay Cristo! Tanging ang ebanghelyo lang ang may kapangyarihang magpabago sa ating mga masidhing pag-uudyok. Tulad ng ating matututunan na tanggapin at magalak sa pang-araw-araw na paglalaan ni Cristo sa krus, ang Kanyang biyaya’y nagdudulot ng bunga ng kabanalan at pagiging tulad kay Cristo sa katangian at pamumuhay.

Ang natutunan ng mga taga Galacia ay ang sumunod sa kautusan ni Moises AT ang maniwala kay Jesus ng sa gayon ay maligtas. Si Apostol Pablo, sa kanyang pakikipagtalo ukol sa usapin sa tunay na ebanghelyo na ito ay ayon sa biyaya sa pamamagitan ng pananalig, ginamit niyang halimbawa si Abraham bilang pangunahing panangga. Bakit si Abraham, at ano ang kinalaman niya sa ating panahon ngayon?

Si Abraham ang nauna kay Moises at naitatag na ang mga kautusan at mga kaugalian ng Hudyo ng maraming daang taon. Si Pablo ay nagbigay-diin sa bagay na ginawang kasunduan ng Diyos kay Abraham na siya ay pinagpala at si Abraham ay “nanalig lamang at ito ay nagbigay karangalan sa kanya bilang matuwid”—siya ay pinawalang-sala ng kanyang pananampalataya. Si Abraham, dahil dito ay naging “ama ng lahat ng mananalig.” Lahat ng nanalig sa ebanghelyo ni Cristo tulad ni Abraham ay itinalagang matuwid dahil sa pananalig at naging tagapagmana nang lahat ng pagpapala pang espirituwal. Kay Cristo, maari nating hingin ang bawat pangako ng kasunduaan ng Diyos kay Abraham, na parang sa atin Siya mismong nangako!

Ipinakita ni Pablo na ang pangako ng Diyos ay para sa lahat ng bansa, at sila ay pinagpala sa pamamagitan ni Abraham na siya na ring panimula para sa ebanghelyo na natupad kay Cristo. Tama nga ang inihayag ni Abraham na “ang Diyos mismo ang maglalaan ng batang tupa” (basahin ang Genesis 22:7,8). Si Jesus ay tunay na Anak ng Pangako. Ipinanganak sa pamamagitan ng mala-himalang pangyayari, Siya ay nabuhay ayon sa pamumuhay na may pagsunod ng lubos sa Ama, hanggang sa krus, ang Kanyang sakripisyo ay naglaan ng buhay sa lahat ng nananalig.

Si Apostol Pablo ay nagbabala tungkol sa dalawang patibong na maaring kahinatnan ng mga mananampalataya na hindi pa lubusang naiintindihan ang ebanghelyo. Una, ay ang pagbalik sa akalang, “Ako ay katanggap-tanggap sa Diyos dahil sa ginagawa ko” (b.1). Hindi ito pagpapamuhay para sa Diyos kundi tangka lamang na iligtas ang sarili. Sinasabi ni Pablo na si Cristo ang nagligtas sa atin upang tayo ay palayain sa pabigat na iligtas natin ang ating mga sarili. Hindi na grasya ang tawag sa grasyang may kabayaran.

Ang ikalawang panganib ay ang tingnan natin ang ating kalayaan kay Cristo bilang pahintulot na mamuhay ayon sa ating naisin (b.13). Ang grasya ay hindi ibinigay sa atin upang mag-abuso sa kasalanan. Sa kabilang banda, ito ay ibinigay upang “turuaan tayo na tumanggi sa kasamaan.” Iniisip mo marahil, “Pwede naman akong mamuhay ayon sa gusto ko dahil ako ay pinatawad na.” Ipinakikita lamang nito na si Cristo ay wala sa gitna ng ating puso kundi ang ating sariling layaw. Ang pagiging malaya sa kautusan ay hindi nangangahulugang tayo ay malaya na lumikha ng sariling pamantayan sa pag-uugali at moralidad. Ang mamuhay ayon sa Espiritu ay pagkakaroon ng kautusan ng Diyos na nakaukit sa ating puso. Hindi natin maaring abusuhin ang ating kalayaan kay Cristo sa pagpasok natin sa kawalan ng kautusan.

Upang maiwasan ang mga pagkakamali, kailangan nating ipahayag ang ebanghelyo sa ating sarili sa araw-araw. Pagpapaalala natin sa ating mga puso na kung bakit ang ebanghelyo ay magandang balita. Iniisip nating mabuti kung sino tayo at ano ang mayroon tayo kay Cristo. Ang ganitong disiplina na madalas nating ipagdiwang na ang paglalaan ni Cristo ay maghahatid sa atin ng panibagong sigla—pag-ibig na may kabanalan sa Diyos at sa iba ay napapalitan ng ating pamumuhay sa sariling lakas. Para sa mga nakaunawa na sila ay pinatawad ng malaki, ay malaki rin magmahal. Ang kakayanan nating sundin ang pinakadakilang utos—ang mahalin ang kapwa tulad ng pagmamahal sa sarili—ay siyang tanda na buhay at namumunga ang ebanghelyo sa ating mga kaluluwa.

Paano tayo binago ng ebanghelyo ng ganap? Ang Apostol Pablo’y sumagot: “Sa pamamagitan ng Espiritu!” Sa sandaling tayo ay magtiwala sa ebanghelyo, ang Banal na Espiritu’y mananahan sa ating puso at ito ay magbubunga sa ating bagong kalikasan—na may pagkagutom ng higit sa kabanalan ng Diyos, naghahangad na makita ang Kanyang luwalhati, at naghahangad na gawin ang kalooban ng Niya.

Ang ating bagong kalikasang nagnanais sa Diyos ay madalas salungat sa ating lumang makasalanang paghahangad. Kay Cristo, hindi natin magawang magkasala; bago pa tayo mapasa-kay Cristo, ang tanging alam lang natin ay ang kasalanan. “Magpapatuloy ang ating mga hakbang sa Espiritu” kapag araw-araw nating sinunod ang mga hangaring nagpaparangal sa Diyos na dulot ng Espiritu sa atin sa halip na pagbigyan natin ang pita ng laman. Kapag tayo ay tumugon sa pangunguna ng Espiritu, nalalampasan natin ang hangad ng laman at nararanasan natin ang tunay na kalayaan ng ating pagka-Kristiyano. Tayo ay nakadarama ng kalayaan na gumalaw ayon sa pagkakalalang sa atin—ang mabuhay na niluluwalhati ang Diyos.

Ang paglalakad sa Espiritu kung magkagayon ay madalas, palagiang kasanayan ng pagpapatuloy kay Cristo, pagninilay-nilay sa Kanyang Salita, at pagsunod sa pangunguna ng Espiritu. Sa ganitong uri ng pamumuhay magpapatuloy ang ating puso na mapayapa, nasisiyahan, at nagagalak sa Diyos na nagbubunga ng kawalang-gana sa kasalanan at nagdudulot ng katangian ni Cristo sa ating buhay.

Ang Banal na Espiritu ay gumagalaw sa atin upang baguhin ang mga udyok natin at upang tumulad ang ating kaisipan, nararamdaman, at mga gawi na maging tulad ng kay Cristo. Tulad ng ating panimula sa kapangyarihan ng Espiritu, hindi natin inaasahan ang sariling lakas loob lamang kundi ang kabuuan ni Cristo sa Kanyang paglalaan at sa kakayahan ng Banal na Espiritu upang tayo ay baguhin at linisin.

Sa pagsasara ng liham ni Apostol Pablo, kanyang binigyang-diin ang kanyang pangunahing babala: “Huwag kayong magpaloko!” Mga bulaang guro, ang sarili nating likas na kasalanan, ang ating mga sagupaan sa loob ng simbahan—lahat ng ito ay nagpapakita lamang ng tunay na mga panganib upang hadlangan ang ating lakbayin kay Cristo. Gumagamit siya ng mga pagsasalarawan ng paghahasik at pag-ani upang parehong balaan at pasiglahin tayong patuloy na tumanggi sa panlilinlang at panghawakan natin ang tunay na ebanghelyo.

Una, “aani tayo kung ano man ang ating tinanim.” Kaya, kung nais nating umani ng bigas, huwag tayong magtanim ng mais. Gayun din, “aanihin natin kung ano ang ating tinanim.” Kahit may mga binhi na mas matagal lumago kaysa sa iba, darating din ang panahon na lalago at mamumunga ang ating mga itinanim. Kung patuloy tayong magtatanim upang masiyahan ang ating laman, tiyak na aani tayo ng katiwalian, takot, inggit, pagkasira, at kamatayan. Hindi tayo maaring magbulag-bulagan sa paniniwalang walang masamang kahihinatnan. Sa kabilang banda, kung hindi tayo mapapagod magtanim ukol sa ikasisiya ng Espiritu, sa tamang panahon, aani tayo ng may kasaganahan ng buhay, pag-ibig, kapayapaan, ligaya, pagka- makaDiyos , at mga iba’t-ibang uri ng pagpapala kay Cristo!

Sa madaling salita, huwag susuko! Huwag aayaw! Huwag masiraan ng loob! Ituloy ang hakbang! Mahalin ang bawat isa! Maari tayong manalig sa pamamagitan ni Cristo kahit tayo ay parang nasa gitna ng tagtuyot dahil may Espiritu na tumutulong sa atin at di magtatagal ay aani rin tayo ng katuwiran, kapayapaan, at ligaya. Bilang pagtatapos ng ating panalangin at pag-aayuno sa mga panahong ito, nawa’y mamuhay tayo araw-araw nang may galak sa ebanghelyo, na manaig ang Espiritu, at magpatuloy ang ating pananalig hanggang sa huli. Nawa’y mag-umapaw tayo sa pag-ibig at mabubuting gawa na magbibigay luwalhati sa Panginoong Jesu-Cristo!